Ik ben Koen en mijn verhaal begint bijna 41 jaar geleden in Wilrijk een gemeente vlakbij Antwerpen in België. Daar word ik geboren uit twee ouders die eigenlijk niet het bewustzijn hadden om te weten waar ze mee bezig waren. Dat is enerzijds mijn grootste strijd in mijn leven tot hier toe geweest, anderzijds ben ik hun mijn leven lang dankbaar om mij in hun midden te ontvangen. Ik heb mij 33 jaar van mijn leven dan ook bezig gehouden in verschillende vormen om de koffer met cadeautjes die ik van hen had gekregen niet open te maken en de strijd aan te gaan met mezelf en de wereld.

Uit verbinding, niet in contact hield ik me vooral met andermans koffers bezig. In eerste plaats met de koffer van mijn moeder en vader, maar al snel werd het professioneel en persoonlijk met elke koffer die in mijn leven voorbijkwam. Aan iedereen ging ik vertellen wat een prachtige cadeautjes zij in hun koffers hadden zitten. Niet echt bewust wat ik aan het doen was en nog minder waarom. In mijn eigen ogen was ik de wereld aan het verbeteren.

Tot ik voor zoveelste keer botste met het leven, deze keer in Barcelona waar ik 10 jaar heb gewoond en geleefd.  Hierdoor kwam ik ‘toevallig’ (ik geloof niet in toeval) zowel op mijn werk als privé op een aantal vragen, drie om precies te zijn, dezelfde drie thema’s die voortkwamen uit een onderzoek dat ik had gevoerd samen met een collega voor de Catalaanse overheid op de vraag wat is er nodig voor jongeren in de 21ste eeuw en niet aanwezig in het reguliere onderwijs? De vragen: Wie ben ik en wat is mijn unieke gift aan de maatschappij? Hoe meer probleemoplossend vermogen en creativiteit creëren bij jongeren? En hoe omgaan met tegenslagen en negatieve gevoelens als angst, verdriet en boosheid?

Met deze drie vragen en met hoe deze in het onderwijs te krijgen, ben ik twee jaar onderweg geweest in Latijns Amerika en Europa. Ik werd me bewust dat de wereld verbeteren bij mezelf begon en dat het tijd was om mijn eigen koffer open te gaan maken.

Zo eindigde deze reis en zoektocht en begon een nieuwe in Nederland. Toen in Amsterdam met mijn toenmalige partner. Zij had al een dochter van twee toen in haar leerde kennen. Al gauw, ook door het ontbreken van een aanwezige vader, is ze zo mijn (bonus-)dochter geworden. Uit deze relatie komt ook mijn biologische zoon die ondertussen 5 is. Een paar jaar geleden zijn we vanuit Amsterdam naar Zeist verhuist, waar ik tot voor kort woonde en nog steeds praktijk houd.

Nederland werd de plek waar ik met vallen en opstaan veiligheid gecreëerd heb om echt aan de slag te gaan met wie ik echt was met zowel het licht als het donker. Ik heb er mijn eigen naam mogen waarmaken en heel dapper, al mijn moed bij elkaar geraapt om mij(n eigen proces) laagje per laagje te mogen ont-dekken en ont-wikkelen. Ik ben helemaal bezig gegaan met het openen van mijn eigen koffer en gaan kijken naar de pracht van mijn eigen nacht, de pijn en mijn medicijn.

Zo ben ik er ook achter gekomen dat veiligheid de belangrijkste basisvoorwaarde van menselijke ontwikkeling is en geen vast gegeven maar een werkwoord, een dynamiek. En het werd helemaal pijnlijk toen ik me bij de vraag of ik me veilig voelde in mijn relatie het antwoord nee was. Ik heb de moed bijeen geraapt en heb mezelf stapje voor stapje durven toegeven dat ik me niet veilig, voelde in de relatie. Dat ik me niet gehoord, gezien en serieus genomen voelde en dat ik niet ok was met wie ik was, niet met wie zij was, in de relatie. Dat heeft mij ertoe aangezet om uit elkaar te gaan. wat een heel proces en gedoe is en mij ook nog meer heeft laten inzien dat hoe hard je soms ook werkt om iets te laten werken het soms echt beter kan zijn om een relatie op te breken. Dat is best een hel, zeker met mijn jonge kinderen in het spel.

Tegelijkertijd, is met het toegeven dat ik niet gelukkig was, ook iets heel moois ontstaan; namelijk de vraag wat ik dan wel wil, wie ik wel wil zijn, wat mij dan wel gelukkig maakte. Ook hier was mijn basis antwoord, me veilig voelen, het onvoorwaardelijk gevoel hebben dat ik er mag zijn met al mijn zoeken en vinden. De vraag waar ik me zo lang afzijdig had gehouden en waar bovendien het enige mogelijke antwoord nog steeds op was, wat de ander nodig had om gelukkig te zijn.

En letterlijk met die vraag is er een nieuwe liefde in mijn leven verschenen. Gonneke was de persoon die elke keer opnieuw de vraag voorlegde wat wil jij? Een vraag waar ik dus nog nooit eerlijk antwoord op kon en durfde geven. Het heeft me een tijdje geduurd maar uiteindelijk heb ik me durven toegeven dat dat dus Gonneke was.

Het voelt zo anders en ik voel die onvoorwaardelijkheid in haar liefde, ook al is het zeker nog steeds niet altijd met de gegeven omstandigheden van de scheiding een pad over rozen.

Wij wonen nu reeds een half jaar gelukkig samen en gaan aan wat er aan te gaan is. De dynamiek voelt veilig, liefdevol en geborgen. Ik ben niet meer bang om wat ik denk, wat ik voel, om wie ik ben. Ik voel me gezien, gehoord, geliefd, gewaardeerd en serieus genomen. En het belangrijkste is dat ik ook weer hou van de man die ik zelf ben en die ik zo was kwijtgeraakt. Ik weet wat ik wil maar bovenal voel dat ook. Want ook daar is een wereld van verschil tussen, waar ik nog steeds elke dag stappen in maak.

Ik ben Koen Van Ghyseghem. Orthopedagoog, coach, trainer, procesbegeleider en therapeut, maar ook elke dag heler man, zoon en vader. Heb ik een eigen bedrijf De Onderwijstafel, mijn eigen bloeiende praktijk en werk ik samen met fantastische initiatieven en projecten als Breekacademy en De Koeckebackers. Bovendien heb ik nog andere projecten in de pijplijn zitten.

Wil je verder kennis maken met mij of meer informatie over mijn aanpak & visie, neem dan contact met me op >

©[2019] praktijk Con(M)Pasión - Koen van Ghyseghem - webdesign in co-creatie met www.tessasmits.nl

Translate »

Login met je gegevens

Je gegevens vergeten?